w ,

Bycie „bardzo wrażliwym” jest cechą osobowości. Jak się czuje taka osoba?

Bycie „bardzo wrażliwym” to prawdziwa cecha. Oto, co to jest Li
Zdrowie i dobre samopoczucie dotykają każdego z nas inaczej. To jest historia jednej osoby.

Przez całe życie byłem głęboko dotknięty jasnymi światłami, silnymi zapachami, swędzącymi ubraniami i głośnymi dźwiękami. Czasami wydaje mi się, że mogę wyczuć uczucia innej osoby, wyłapując jej smutek, złość lub samotność, zanim wypowiedzą słowo.

Ponadto doświadczenia zmysłowe, takie jak słuchanie muzyki, czasami przytłaczają mnie emocjami. Z zamiłowania do muzyki, potrafię grać melodie ze słuchu, często zgadując, która nuta będzie następna, na podstawie tego, jak się czuje muzykę.

Ponieważ mam zintensyfikowane reakcje na otoczenie, mam trudności z wielozadaniowością i stresuje się, gdy naraz dzieje się za dużo.

Ale w dzieciństwie, zamiast być postrzeganym jako artysta lub wyjątkowo, moje maniery zostały oznaczone jako dziwaczne. Koledzy z klasy często nazywali mnie „Rain Man”, podczas gdy nauczyciele zarzucali mi, że nie zwracam uwagi na zajęciach.

Nikt nie wspomniał, że najprawdopodobniej jestem „bardzo wrażliwa osoba” lub HSP — osoba z wrażliwym układem nerwowym, która jest głęboko dotknięta subtelnościami swojego otoczenia.

HSP nie jest zaburzeniem ani stanem, ale raczej cechą osobowości, znaną również jako wrażliwość na przetwarzanie sensoryczne (SPS). Ku mojemu zdziwieniu wcale nie jestem dziwną kaczką. Dr Elaine Aron twierdzi, że 15 do 20 procent populacji to HSP.

Patrząc wstecz, moje doświadczenia jako HSP głęboko wpłynęły na moje przyjaźnie, romantyczne relacje, a nawet doprowadziły mnie do zostania psychologiem. Oto jak naprawdę wygląda bycie HSP.

Pierwszego dnia w przedszkolu nauczycielka przeczytała regulamin klasy: „Każdego ranka wkładaj plecak do schowka. Szanuj swoich kolegów z klasy. Żadnego paplania”.

Po przeczytaniu listy powiedziała: „I na koniec najważniejsza zasada ze wszystkich: jeśli masz jakieś pytania, podnieś rękę”.

Mimo otwartego zaproszenia zadałem kilka pytań. Zanim podniosłem rękę, przyglądałem się wyrazowi twarzy nauczycielki, próbując dowiedzieć się, czy jest zmęczona, zła, czy zirytowana. Jeśli uniosła brwi, założyłam, że była sfrustrowana. Jeśli mówiła zbyt szybko, myślałem, że jest niecierpliwa.

Zanim zadałem jakiekolwiek pytanie, pytałem: „Czy mogę zadać pytanie?” Początkowo moja nauczycielka spotkała się z empatią na moje wątłe zachowanie: „Oczywiście, że jest w porządku”, powiedziała.

Ale wkrótce jej współczucie przerodziło się w rozdrażnienie i krzyknęła: „Mówiłam ci że nie musisz prosić o pozwolenie. Nie zwracałeś uwagi w pierwszym dniu zajęć?”

Zawstydzona za złe zachowanie, powiedziała, że jestem „słabym słuchaczem”.

Na placu zabaw walczyłem o zaprzyjaźnienie się. Często siedziałam sama, bo wydawało mi się, że wszyscy są na mnie wściekli.

Krytury rówieśników i surowe słowa nauczycieli spowodowały, że się wycofałem. W rezultacie miałem niewielu przyjaciół i często czułem, że nie pasuję. „Nie wchodź, a nikt ci nie będzie przeszkadzał” stało się moją mantrą.

Kiedy moi znajomi się w kimś podkochiwali, zwracali się do mnie o radę.

„Czy myślisz taki a taki chce, żebym zadzwonił, a on udaje, że trudno go dostać zapytał przyjaciel. „Nie wierzę w bycie trudnym do zdobycia. Po prostu bądź sobą – odpowiedziałem. Mimo że moi przyjaciele uważali, że przeanalizowałem każdą sytuację społeczną, zaczęli doceniać mój wgląd.

Jednak ciągłe udzielanie rad emocjonalnych i zadowalanie innych stało się wzorcem, który był trudny do przełamania . Obawiając się bycia zauważonym, włączyłem się w narracje innych ludzi, wykorzystując swoją wrażliwą naturę, by ofiarować empatię innym.

Kiedy koledzy z klasy i przyjaciele biegali do mnie po wsparcie, prawie nic o mnie nie wiedzieli , i czułam się niewidzialna.

W czasie, gdy nadeszła moja ostatnia klasa liceum, miałam swojego pierwszego chłopaka. Doprowadzałam go do szału.

Ciągle studiowałam jego zachowanie i mówiłam mu, że musimy pracować nad naszym związkiem. Zasugerowałam nawet, abyśmy zrobili test osobowości Myersa-Briggsa , aby sprawdzić, czy byliśmy zgodni.

„Myślę, że jesteś ekstrawertykiem, a ja jestem introwertykiem!” zadeklarowałam. Nie był rozbawiony moją hipotezą i ze mną zerwał.

„Osoby bardzo wrażliwe są często narażone na głośne dźwięki. Mogą potrzebować odpoczynku po dużej stymulacji. Bardzo wrażliwi ludzie są głęboko dotknięci uczuciami innych i często wierzą, że mogą wyczuć emocje innej osoby”.

W 1997 roku podczas zajęć z psychologii mój profesor z college’u opisał typ osobowości, który Nigdy wcześniej nie słyszałem o osobie bardzo wrażliwej.

Kiedy wymienił typowe cechy HSP, miałem wrażenie, że czyta mi w myślach.

Według mojego profesora, dr. Elaine Aron, psycholog, ukuła termin HSP w 1996 roku. Dzięki swoim badaniom Aron napisał książkę: „ Wysoce wrażliwa osoba: jak prosperować, gdy świat cię przytłacza .” W książce opisuje typowe cechy osobowości HSP i jak prosperować w świecie jako istota wrażliwa.

Mój profesor powiedział, że HSP są często intuicyjne i łatwo nadmiernie stymulowane. Szybko zwrócił uwagę, że Aron nie postrzega HSP jako osoby posiadającej wady osobowości lub syndrom, ale raczej zestaw cech, które wynikają z posiadania wrażliwego systemu.

Ten wykład zmienił przebieg mojego życia.

Zaintrygowana tym, jak wrażliwość kształtuje nasze osobowości i interakcje z innymi, poszłam na studia podyplomowe i zostałam psychologiem.

Chociaż potrzeba więcej badań dotyczących HSP, różne sposoby, w jakie objawia się on u ludzi oraz jak radzimy sobie z nadwrażliwością.

Teraz przyjmuję swoją wrażliwość jako prezent i dbam o siebie unikając głośnych imprez, strasznych ruchów i przykrych wiadomości.

Nauczyłam się też nie brać rzeczy do siebie i potrafię rozpoznać wartość odpuszczania czegoś.

Co myślisz?

Komentarze

Dodaj komentarz

Ładowanie…

0
Participant

Napisane przez qwqwerqewr11068196

Jak zbudować strategię SEO w 2021 r – słowa kluczowe, budowa linków, content

CBD: zrozumienie, jak CBD działa z naszymi ciałami

CBD – Jak działa na nas i na nasze ciało